अशी ही मेहफ़िल

last updated 20120415

( पुण्यांत झ़ालेल्या एका संगीत मैफिलीच़ा वृत्तांत )

इकडे कांहीं रसिकांच़ा पादत्राणें शोधण्याच़ा कार्यक्रम सुरूं झ़ाला होता. भारतांतले नामवंत कलाकारही एकमेकांना पादत्राणांच्या ज़ोड्या शोधण्यांत साहाय्य करतांना आढळले. ज्या रसिकांना आपलीं पादत्राणें सांपडलीं, त्यांनीं पावसापाण्याची तमा न बाळगतां घरच़ा रस्ता सुधारला. "अहो, एवढा ज़ोरांत नाहीं कांही पाऊस -- इथेंच़ तर ज़ायच़ें आहे -- उद्यां कामाला ज़ायच़ें आहे --" वगैरे उद्गार ऐकूं येत होते. कांहीं रसिक थोडा वेळ पादत्राणें शोधून, परत आंत येऊन, च़ालूं ग़ज़लेचा आस्वाद घेऊं लागले.

गाणाऱ्या विद्यार्थ्यांच़े गुरुजी व इतर मान्यवर ऋषितुल्य गायक, त्या विद्यार्थ्यांना यथाशक्ति धीर देत होते. गुरूंच्या चेहऱ्यावरच़ा आपल्या शिष्यांबद्दलच़ा अभिमान व उत्तेजन कायम टिकून होतें. ते विद्यार्थीसुध्दां आपापल्या गाण्यांतलीं सर्व कडवीं म्हणून दाखविल्याशिवाय व्यासपीठ सोडीत नव्हते.

एक दाढीवाला विद्यार्थी कार्यक्रमभर चौफेर फ़ोटोच़ काढतांना दिसत होता. ग़ज़लांच्या भावनाप्रधान व सांद्र वातावरणामुळें कीं काय, ते फ़ोटोही तरल व धूसर आल्याच़ें नंतर समजलें. त्या दाढीवाल्यानें मोठ्या आदरानें गुरुजींना अर्पण केलेला तो आल्बम, पुढें क्लासमध्यें कधीं दिसलाच़ नाहीं.

आपला वार्ताहर ज़ागा झ़ाला तेव्हां पाऊस थांबला होता, प्रवेश-दालनांतली पादत्राणांची गर्दीही बरीच़ ओसरली होती, आणि उरलीसुरली मंडळी, आणखी एक रम्य मेहफ़िल पदरांत पडल्याच्या समाधानांत, झ़ाला कार्यक्रम वाखाणत, घरच्या वाटेला लागत होती ...

(क्रमशः)

---

Go Back to bindhast : home